ΑΝΑΙΡΕΣΗ ΤΩΝ ΠΑΓΑΝΙΣΤΙΚΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΙΑΝΟΥ Χ.ΧΑΛΚΙΑ

ΑΝΑΙΡΕΣΗ ΤΩΝ ΠΑΓΑΝΙΣΤΙΚΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΩΝ

ΤΟΥ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΙΑΝΟΥ Χ.ΧΑΛΚΙΑ

Επίθεση με παγανιστικό προσωπείο από

«αναγεννημένους» πεντηκοστιανούς

ενάντια στην ιστορική αλήθεια!

    Με έκπληξη διαβάσαμε το περιοδικό του πεντηκοστιανού Χ.Χαλκιά «Αποστολική Πίστη» όπου μεταξύ άλλων ανιστόρητων γεγονότων αναφέρεται στην ομιλία της μικρής Προμηθέας όπου ορμώμενη από το παγανιστικό μένος στο οποίο έχει εντρυφήσει, επιτίθεται σφοδρά στην Εκκλησία του Χριστού χρησιμοποιώντας παντελώς ανιστόρητες κατηγορίες/συκοφαντίες. Ο Χαλκιάς όχι μόνο αναπαράγει τις συκοφαντίες του αντίχριστου Παγανισμού αλλά προσπαθεί να δώσει και Βιβλικό κύρος σε αυτές αρωματίζοντάς τες με λίγη «αποστασία» διαστρεβλώνοντας για άλλη μια φορά κείμενο του αγίου Κυρίλλου Ιεροσολύμων. Το κείμενο από το περιοδικό του πεντηκοστιανού Χαλκιά έχει ως εξής (Οι έντονοι τονισμοί έγιναν από εμάς):

Μέσα  από το ύφος του κειμένου βλέπουμε το πραγματικό πρόσωπο της αίρεσης όταν φύγουν οι «αδελφοσύνες» και οι αγαπολογίες και θαυμάζουμε το πόσο εύκολα η αίρεση συμπορεύεται με τον παγανισμό και τις διδασκαλίες δαιμονίων προκειμένου να χτυπηθεί ο μόνος εχθρός που είναι η Εκκλησία Του Κυρίου Ιησού Χριστού.  Μέσα από μια νέα διαστροφή Πατερικών λόγων ο πεντηκοστιανός συγγραφέας προσπαθεί να πείσει τους ομοϊδεάτες του ότι η ‘αποστασία’ είναι τεκμηριωμένη και από τους Πατέρες. Χωρίς ‘αποστασία’ δεν έχουν υπόσταση οι αιρετικοί προτεστάντες, δεν υπάρχουν αν δεν υπάρχει ‘αποστασία’. Και επειδή δεν υπάρχει απλά την εφευρίσκουν! Έτσι κάνει και ο Χαλκιάς με τον άγιο Κύριλλο Ιεροσολύμων «...ο Παύλος μας έδωσε φανερό σημείο...τώρα δε υπάρχει αποστασία...αυτή λοιπόν είναι αποστασία...» (15^η Κατήχηση Φωτιζόμενων).Όπως παρατηρείτε τα αποσιωπητικά είναι περισσότερα από τις λέξεις και αυτό ο Χαλκιάς το θεωρεί απόσπασμα Πατερικού κειμένου! Αν διαβάσουμε όμως το κείμενο θα διαπιστώσουμε ότι παρακάτω ο άγιος λέει το εξής αφοπλιστικό: «και υπάρχει ήδη η αποστασία στην εποχή μας, διότι έφυγαν οι άνθρωποι από την ορθή πίστη, και άλλοι μεν διακηρύττουν ότι ο Υιός είναι και Πατέρας, άλλοι πάλι τολμούν να λένε, ότι ο Χριστός ήλθε στην ύπαρξη εκ του μηδενός» . Τα λόγια αυτά του αγίου τα οποία δεν είδε ο πεντηκοστιανός «ερευνητής» Χαλκιάς είναι η απάντηση της Εκκλησίας σε όλους τους εφευρέτες αποστασιών. Αναλυτικότερα για τη διαστρέβλωση του Πατερικού χωρίου διαβάστε εδώ.

Συνεχίζοντας ο Χαλκιάς, εκθειάζει τα χαρίσματα της μικρής παγανίστριας και αναφέρεται στο …κλείσιμο των "σχολών της Αθήνας" και την εξορία των μεγάλων Ελλήνων λόγιων από την αυτοκρατορία του. Πρόκειται για το παγανιστικό παραμύθι του κλεισίματος της Ακαδημίας Αθηνών από τον Ιουστινιανό το οποίο αναπαράγει και ο ανιστόρητος πεντηκοστιανός συγγραφέας.

Το πρώτο που θα πρέπει να διευκρινιστεί είναι ότι η Φιλοσοφική Σχολή της Αθήνας του 6ου αιώνα δεν ήταν η Ακαδημία του Πλάτωνος και το δεύτερο ότι η μοναδική πηγή που αναφέρει απαγόρευση της διδασκαλίας της φιλοσοφίας στην Αθήνα είναι ένα χωρίο του χρονογράφου Μαλάλα, σύμφωνα με το οποίο κατά την υπατεία του Δεκίου (529) ο αυτοκράτορας εξέδωσε διάταγμα και το έστειλε στην Αθήνα, προστάζοντας κανείς να μη διδάσκει φιλοσοφία ή να ερμηνεύει αστρονομία ή να τραβάει κλήρο με ζάρια. Η πληροφορία του Μαλάλα συνήθως συνδυάζεται με μια διάταξη του Ιουστινιάνειου Κώδικα (Codex I.5.18.4) κατά παγανιστών, Μανιχαίων και Σαμαριτών, η οποία ορίζει ότι όλοι αυτοί απαγορεύεται να διδάσκουν και, συνεπώς, να μισθοδοτούνται από το κράτος, να υπηρετούν στο στρατό ή να κατέχουν δημόσιο αξίωμα (Wildberg, σελ. 331). Ο προσεκτικός αναγνώστης θα παρατηρήση ότι αυτές οι δυό πηγές μιλάνε για διαφορετικά πράγματα:σύμφωνα με την πρώτη απαγορεύεται γενικά η διδασκαλία της φιλοσοφίας στην Αθήνα, ενώ σύμφωνα με την δεύτερη απαγορεύεται στους παγανιστές να διδάσκουν οπουδήποτε. Το συμπέρασμα είναι ότι δεν απαγορεύτηκε γενικά η διδασκαλία της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας, οπότε το εύλογο ερώτημα που προκύπτει είναι: «τι πρόβλημα υπήρχε με τη διδασκαλία της φιλοσοφίας ειδικά στην Αθήνα;»

Την απάντηση θα τη βρούμε στο περιβόητο χωρίο του Μαλάλα. Μέσα στην ίδια πρόταση βλέπουμε να απαγορεύονται η φιλοσοφία, η αστρονομία και η οιωνοσκοπεία με τη χρήση ζαριών. Το ερώτημα είναι τι κοινό μπορεί να έχουν η φιλοσοφία και η αστρονομία με τη μαντική; Όπως απέδειξε ο Watts στην πρόσφατη διδακτορική διατριβή του στο Πανεπιστήμιο Γέηλ, το κοινό σημείο ήταν ότι χρησιμοποιούνταν και τα τρία για να προβλέψουν το μέλλον. Ο Δαμάσκιος τιμούσε στο έργο του μια γυναίκα που είχε εφεύρει μια μέθοδο να μαντεύη το μέλλον και να ερμηνεύει τα όνειρα από το σχήμα που έπαιρναν τα σύννεφα, ενώ η βιογραφία του Πρόκλου κλείνει με το ωροσκόπιό του (βλ. Watts, 2004, σ. 173). Στην πράξη, όπως φαίνεται και από τα «Παράδοξα» του Δαμάσκιου, στη σχολή της Αθήνας, «φιλοσοφία», αστρολογία και μαντική αποτελούσαν ένα ενιαίο σύνολο ανορθολογικών δεισιδαιμονιών, το οποίο ο Ιουστινιανός προσπάθησε να αποβάλη από την κρατικά μισθοδοτούμενη εκπαίδευση. 
Τελικά, όπως σημειώνει ο Watts, «ο ρόλος της εκπαίδευσης σε όλη τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ήταν να εξοικειώσει τους νέους με τον διανοητικό και φιλολογικό κόσμο στον οποίο ζούσαν. Το εκπαιδευτικό σύστημα δεν αποσκοπούσε στο να επηρεάσει τη θρησκευτική πίστη. Φαίνεται όμως ότι στην Αθήνα έγινε μια αληθινή προσπάθεια από τους διδασκάλους να χρησιμοποιήσουν τη φιλοσοφία ως τρόπο να εγχαράξουν θρησκευτικές αντιλήψεις. Δίδασκαν στους μαθητές θέματα όπως η αφοσίωση στους θεούς και μαντείες για το μέλλον. Αυτό υπερέβαινε κατά πολύ τα όρια του καθιερωμένου εκπαιδευτικού συστήματος»(Watts, 2006). 

Αντίθετα, στην Αλεξάνδρεια οι παγανιστές φιλόσοφοι έπεισαν τους Χριστιανούς ότι θα μπορούσαν να έχουν μια δογματικά ανόθευτη εκπαίδευση, χωρίς να διακινδυνεύουν την πίστη τους. Οι φιλόσοφοι της Αθήνας απέτυχαν σε αυτό. Επομένως, υποστηρίζει ο Watts, το πρόβλημα με την Σχολή της Αθήνας δεν ήταν ότι εκεί διδασκόταν κάποια αντίθετη προς το Χριστιανισμό φιλοσοφία, αλλά ότι η Σχολή «προσπαθούσε να επηρεάσει ευθέως την εκτέλεση θρησκευτικών πράξεων. Σε άλλα μέρη η παγανιστική διδασκαλία συνέχισε να πληροφορή χωρίς να προσηλυτίζει και ήταν ευρέως δεκτή ως μια λειτουργία εντελώς χωριστή από την θρησκευτική πίστη». Με άλλα λόγια, η πολιτική του Ιουστινιανού διασφάλιζε το διακριτό ρόλο Κράτους και Θρησκείας, μη επιτρέποντας σε θρησκευτικές ομάδες να επεμβαίνουν στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα. Στάση που ασφαλώς θα χειροκροτούσαν και οι πιο ακραιφνείς διαφωτιστές στην Ελλάδα σήμερα!

Ο Χαλκιάς συνεχίζει το μένος κατά του Ιουστινιανού επειδή …με τους ‘διωγμούς’ των φιλοσόφων απογύμνωσε την αυτοκρατορία από την Ελλη­νική διανόηση και της προσέ­δωσε μια ποιότητα ζόφους και μισαλλοδοξίας. Η ασχετοσύνη του πεντηκοστιανού συγγραφέα είναι τόσο κραυγαλέα που μας κάνει να απορούμε για τις πηγές του.  Θα έπρεπε να ξέρει ότι η «Ελληνική διανόηση» ήδη στα χρόνια του Παυσανία περιγράφεται σαν ένα κράμα Πλατωνισμού, δεισιδαιμονίας και μαγείας. Ο Κ. Παπαρρηγόπουλος αναφέρει σχετικά, «η αρχαία θρησκεία κατέρρεε εσωτερικά. Ο αρχαίος κόσμος κατέπιπτε βαθμηδόν, οίκοθεν μάλλον ή δι' εξωτερικής επιδράσεως... Οι ναοί κατέπιπτον και η πίστις εμαραίνετο και εν γένει το αρχαίον θρήσκευμα εφθείρετο. Αλλ' εφθείρετο ηρέμα, ως εξ οργανικού θανατηφόρου νοσήματος μάλλον ή δια πληγών έξωθεν καταφερομένων». (Ιστορία του Ελληνικού Έθνους (εκδ. Ν.Δ. Νίκαια) τ. Γ, σ. 527 ε.)

Αυτή τη διανόηση επιθυμεί ο Χαλκιάς; Δεν γνωρίζει ότι στα χρόνια του Ιουστινιανού η Σχολή της Αλεξάνδρειας παρά τους νόμους που προαναφέρθηκαν, συνέχισε ανενόχλητη τη λειτουργία της και μάλιστα διδάσκαλος στα χρόνια του Ιουστινιανού ήταν ο παγανιστής Ολυμπιόδωρος;

Γνωρίζει ο Χαλκιάς  ότι κατά την εποχή του Ιουστινιανού συγγράφηκε το ένα τρίτο των συνολικών ελληνικών σχολίων στον Αριστοτέλη, τα οποία σώζονται μέχρι σήμερα;

Γνωρίζει ο Χαλκιάς τους λόγους για τους οποίους ο Ιουστινιανός δεν εξαφάνισε τα έργα των παγανιστών; Αντίθετα, πολλά από αυτά σώζονται μέχρι σήμερα, όπως τα έργα του Δαμάσκιου με σχόλια στον «Παρμενίδη» και στον «Φαίδωνα» του Πλάτωνα, ο «Βίος Ισιδώρου» (αποσπασματικά), το «Απορίαι και λύσεις περί των πρώτων αρχών», κλπ. Ακόμη και όσα χάθηκαν, χάθηκαν πολύ μεταγενέστερα. Για παράδειγμα, τριακόσια χρόνια αργότερα, το έργο του Δαμάσκιου «Παράδοξα» σωζόταν (το είχε διαβάσει ο Φώτιος και το σχολιάζει στη «Βιβλιοθήκη» του). Αυτό σημαίνει ότι όχι μόνον δεν ήταν «απαγορευμένο», αλλά και ότι κάποιοι το θεώρησαν χρήσιμο για αντιγραφή.

Γνωρίζει ο Χαλκιάς ότι ο επικεφαλής της γιγαντιαίας νομοθετικής προσπάθειας του Ιουστινιανού, ο Τριβωνιανός, ήταν παγανιστής. Ο κορυφαίος φιλόσοφος της άλλης διάσημης Φιλοσοφικής Σχολής, της Σχολής της Αλεξάνδρειας, ο Ολυμπιόδωρος ήταν παγανιστής. Γνωρίζει ότι μόλις ολοκληρώθηκε η ανάκτηση της Ιταλίας ο «μισαλόδοξος» Ιουστινιανός εξέδωσε διάταξη (το 554 μ.Χ.) με την οποία καθιέρωσε την επιδότηση της διδασκαλίας στη γραμματική, ρητορική, ιατρική και νομική στην Ιταλία;

     Ο Χαλκιάς αναπαράγει και την παγανιστική μπαρούφα περί Σκυθόπολης. Στη Σκυθούπολη δεν ήταν Χριστιανοί, αλλά Αρειανιστές, όπως ο Κωνστάντιος ο αυτοκράτορας, και όπως ο καθαιρεμένος Αρειανιστής επίσκοπος της Σκυθόπολης Πατρόφιλος, του οποίου το κρανίο οι ομόθρησκοι των νεοΕθνικών, ειδωλολάτρες, το μετέτρεψαν σε λυχνάρι μετά την βεβήλωση του τάφου του, επί του αυτοκράτορα Ιουλιανού (Πηγή: Πασχάλιον Χρονικόν, Βόννη 546). Η Σκυθόπολη ήταν φυσικά τόπος εξορίας (και όχι εξόντωσης) και Ορθοδόξων επισκόπων. «Ο Ευσέβιος, εκ Σαρδηνίας, αρχικά λέκτορας στη Ρώμη και μετά επίσκοπος στο Vercelli, εξορίστηκε από τον αυτοκράτορα Κωνστάντιο στην Σκυθόπολη και αργότερα στην Καππαδοκία, εξ αιτίας της ομολογίας της πίστης του» (Άγιος Ιερώνυμος, De viris illustribus, 96). Όμως ενώ οι Χριστιανοί διώκονταν από τον Αρειανό αυτοκράτορα Κωνστάντιο, για τους Εθνικούς δεν υπήρξε κανένα πρόβλημα εκεί. Απόδειξη είναι τα γεγονότα που παραδίδει ο Αμμιανός Μαρκελλίνος τον οποίο επικαλούνται οι Νεοπαγανιστές, ελπίζοντας ότι κανείς δεν θα κάνει τον κόπο να δει τι έγραψε στην πραγματικότητα. Έτσι η ελευθεροτυπία αναφέρει πως ο Αμμιανός Μαρκελλίνος έγραψε το έργο του στα λατινικά (Res gestae) με πρότυπο το Ρωμαίο ιστορικό Τάκιτο, τον οποίο και συνεχίζει, καλύπτοντας τα γεγονότα των ετών 96 - 378. Έχει διασωθεί όμως μόνο το τμήμα που αφορά τα έτη 353 - 378 (Πηγή: Ιστορικά της Ελευθεροτυπίας Νο 135. 23 Μαϊου 2002 σελ. 37). Τα δικαστήρια της Σκυθόπολης δεν στήθηκαν για να εξολοθρεύσουν τους Εθνικούς ή όποιον ήταν Εθνικός, αλλά για να δικάσουν εκείνους τους συγκεκριμένους πολίτες που ζήτησαν χρησμό από κάποιο συγκεκριμένο μαντείο της Ανατολής, στέλνοντας σε αυτό γραπτές λίστες με τις επιθυμίες τους να αποκτήσουν ανώτερα κρατικά αξιώματα. Συνεπώς φάνηκαν ύποπτοι ότι συνωμοτούσαν κατά του αυτοκράτορα. (Βλέπε παράγραφο 3, 9)

 -Δηλαδή το πρόβλημα δεν ήταν οι θυσίες και οι χρησμοί αυτοί καθεαυτοί, αλλά αν όλα αυτά έγιναν κατά του αυτοκράτορα, με σκοπό την ανατροπή του! Δεν αποτελούν δηλαδή δίκες/διωγμούς κατά Εθνικών, αλλά κατά πιθανών συνωμοτών. Αν ήταν διωγμός κατά Εθνικών, δεν θα προσάγονταν να δικαστούν ΜΟΝΟ αυτοί που έστειλαν τις γραπτές πολιτικές επιθυμίες τους σε ένα μαντείο, αλλά όλοι οι αλλόθρησκοι από τους Χριστιανούς Εθνικοί. Η προσαγωγή έγινε λοιπόν βάσει της υποψίας μήπως οι εν λόγω πολίτες, έστω και Εθνικοί, ήταν συνωμότες˙ δεν υποπτεύθηκε ο αυτοκράτορας όλους τους Εθνικούς. Άρα είναι Μέγιστη Ηλιθιότητα να αποκαλούν οι Νεοπαγανιστές «στρατόπεδα θανάτου των Χριστιανών» τις δίκες κατά πιθανών συνωμοτών στη Σκυθόπολη. (Περισσότερα στην ιστοσελίδα του Απολογητή).

     Ο πεντηκοστιανός Χαλκιάς αγνοεί τα σύγχρονα ιστορικά πορίσματα επί του θέματος της καταστροφής των αρχαίων ναών. Όπως σημειώνει ο καθηγητής κ. Βασ. Μπακούρος: «Όπως αποδεικνύει η έγκυρη επιστημονική έρευνα με βάση αρχαιολογικά ευρήματα (βλ. Ν. Παπαχατζή, Η θρησκεία στην αρχαία Ελλάδα, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα 1996) τα περισσότερα ειδωλολατρικά ιερά ή ναοί δεν καταστράφηκαν ούτε μετασκευάστηκαν σε χριστιανικά τεμένη, απλώς εγκαταλείφθηκαν». Αυτά φαίνεται είναι ‘ψιλά γράμματα’ για την αντιχριστιανική προπαγάνδα των νεοπεντηκοστιανών και των συμμάχων τους νεοπαγανιστών.

Κλείνοντας έχουμε να κάνουμε την εξής ερώτηση στον πεντηκοστιανό Χαλκιά και τους σατανιστές παγανιστές ομοϊδεάτες του. Το 1821 από τους 200 λοιπόν αρχιερείς, που υπήρχαν σ' ολόκληρη την Οθωμανική αυτοκρατορία, μαρτυρούνται να:

α) Έλαβαν ενεργό μέρος, στον αγώνα επώνυμα και αδιαμφισβήτητα, 73 Ιεράρχες, δηλ. ποσοστό 36,5%.
β) Είναι γνωστοί ότι δοκιμάσθηκαν, φυλακίσθηκαν, βασανίσθηκαν κ.λπ. 42 αρχιερείς, δηλ. ποσοστό 21,0% και
γ) Μαρτυρείται ότι θυσιάσθηκαν για την ελευθερία, είτε από βασανιστήρια και θανατώσεις των Τούρκων είτε στις πολεμικές συρράξεις, 45 αρχιερείς, δηλ. ποσοστό 22,5%.

Αν όμως ληφθεί υπόψη ότι οι πλείστοι αρχιερείς της Μ. Ασίας, της Συρίας, της Σερβίας ή Βουλγαρίας λόγω αδιαφορίας ή αδυναμίας των χριστιανών των περιοχών αυτών, δεν έλαβαν μέρος στους αγώνες, τότε το ποσοστό των αρχιερέων της Ελληνικής χερσονήσου, δηλ. από τη Θράκη, τη Μακεδονία και τα δυτ. παράλια της Μ. Ασίας και κάτω είναι ασφαλώς πολύ υψηλότερο, που φθάνει οπωσδήποτε γύρω στα 90% του συνολικού αριθμού των αρχιερέων. Ο Χαλκιάς μπορεί να μας αναφέρει το όνομα 1 (ενός) πεντηκοστιανού ή έστω προτεστάντη «ποιμένα» ο οποίος να έδωσε το αίμα του για να μπορεί ο Χαλκιάς και οι παγανιστές να μιλούν την Ελληνική γλώσσα; 

ΚΩΣΤΑΣ Χ. ΝΑΥΠΛΙΩΤΗΣ

Βοηθήματα:

ΠΟΙΟΙ ΚΑΤΕΣΤΡΕΨΑΝ ΤΟΥΣ ΑΡΧΑΙΟΥΣ ΝΑΟΥΣ; -Πρωτοπρ. Κυριακού Τσουρού

ΤΟ «ΚΛΕΙΣΙΜΟ» ΤΗΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΑΘΗΝΩΝ ΤΟ 529 μ.Χ.-Μια επιστημονική ματιά σε ένα αμφιλεγόμενο ιστορικό ζήτημα

ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ '21 -O ΚΛΗΡΟΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ - ΠΕΤΡΟΥ Α. ΓΕΩΡΓΑΝΤΖΗ

ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΕΞΟΝΤΩΣΗΣ ΕΘΝΙΚΩΝ ΣΤΗΝ ΣΚΥΘΟΠΟΛΗ (Κατά: Βλάση Ρασσιά, «Μια ιστορία Αγάπης», Εκδόσεις Ανοιχτή Πόλη, Α΄ εκδ.) (Κατά: Περιοδικού Δαυλός, τεύχος 258)

Αναφέρει ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων γενική αποστασία της εκκλησίας στην εποχή του;

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ (τόμος Α')

Διαβάστε και αυτά:

Έχουν οι Πεντηκοστιανοί Ουνία;

ΔΙΑΣΤΡΕΒΛΩΣΕΙΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΙΑΝΩΝ: Ο ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΣ ΣΜΥΡΝΗΣ ΓΛΩΣΣΟΛΑΛΗΣΕ ΠΡΙΝ ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ;

ΔΙΑΣΤΡΕΒΛΩΣΕΙΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΙΑΝΩΝ: ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΙΑΝΟΣ ΚΑΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ;

ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ VS ΕΑΕΠ

ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ VS ΕΑΕΠ (Β')

ΔΙΑΣΤΡΕΒΛΩΣΕΙΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΙΑΝΩΝ,συνέχεια…

Ανακαλεί το Οικουμενικό Πατριαρχείο την ευλογία που είχε δώσει σε συγγραφέα,  από τη στιγμή που διαπίστωσε ότι κινείται στο χώρο του Πεντηκοστιανισμού

ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΕΓΚΟΛΠΙΟΝ  www.egolpion.com

30  ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ  2011