Αγ. Ι. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ: ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΣΚΑΝΔΑΛΑ

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΣΚΑΝΔΑΛΑ

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

Απόσπασμα ομιλίας και ερμηνείας του ιερού Χρυσοστόμου πάνω στην απόφαση της Συνόδου των Ιεροσολύμων υπό των Αποστόλων

(Πραξ. 15.22-29).

      Ας μη σκανδαλιζόμαστε από τα όσα λένε οι αιρετικοί' διότι πρόσεχε στην αρχή του κηρύγματος πόσα σκάνδαλα υπήρχαν' δεν εννοώ εκείνα που προέρχονταν από του μη Χριστιανούς, αλλά εκείνα που προέρχονταν μέσα από την Εκκλησία, όπως στην αρχή ο Ανανίας (Πραξ. 5. 1-11), έπειτα ο γογγυσμός (Πραξ. 6.1), έπειτα ο Σίμων ο μάγος (Πραξ. 8. 9-25), έπειτα εκείνοι που κατηγορούσαν τον Πέτρο εξ αιτίας του Κορνηλίου (Πραξ. 10), έπειτα η πείνα η μεγάλη (Πραξ. 11. 28-30), και έπειτα αυτό το απόκορύφωμα των κακών. Διότι δεν είναι δυνατόν να συμβεί κάποιο καλό και να μη συνυπάρχει και το κακό. Ας μη ανησυχούμε λοιπόν αν μερικοί σκανδαλίζονται, αλλά και γι'αυτούς να ευχαριστούμε το Θεό, διότι αυτό μας κάνει να ευδοκιμήσουμε περισσότερο στην αρετή˙ διότι βέβαια όχι μόνο οι θλίψεις, αλλά και οι ίδιοι οι πειρασμοί μας καθιστούν λαμπρότερους, διότι ο μεν ένας, που δεν έχει κανέναν να τον οδηγήσει στη πλάνη, κρατώντας σταθερά την αλήθεια, δεν θα μπορούσε να γίνει μεγάλος εραστής, ενώ εκείνος που έχει πολλούς που τον αποσπούν απ'αυτήν, αυτός ευδοκιμεί στην αρετή.

Τι λοιπόν; γι'αυτό συμβαίνουν τα σκάνδαλα; Δεν λέγω αυτό, ότι ο Θεός δημιουργεί αυτά, μακριά μια τέτοια σκέψη! Αλλά ότι ευεργετεί εμάς και από την κακία εκείνων' διότι ο Θεός  ποτέ δεν θα ήθελε να γίνει  το σκάνδαλο "Δος αυτοίς", φησιν, "ίνα έν ώσιν" (Ιωαν. 17.21), επειδή όμως συμβαίνουν τα σκάνδαλα, σε τίποτα δεν βλάπτουν αυτούς, αλλά και τους ωφελούν. Όπως ακριβώς και τους μάρτυρες χωρίς να το θέλουν τους ωφελούν εκείνοι που τους σύρουν στο μαρτύριο, χωρίς βέβαια να ωθούνται απ' το Θεό σ'αυτό, έτσι και εδώ ας μη λάβουμε υπόψη μας ότι σκανδαλίζονται. Αυτό ακριβώς είναι απόδειξη ότι το δόγμα είναι σπουδαίο, το ότι πολλοί υποκρίνονται και μας μιμούνται' διότι δεν θα υποκρίνονταν εάν δεν ήταν καλό.

[...]

Μήπως δηλαδή αποσχισθήκαμε από την Εκκλησία; Μήπως έχουμε αιρεσιάρχες; Μήπως έχουμε το όνομα μας από ανθρώπους; Μήπως υπάρχει κάποιος από μας που προέχει, όπως ακριβώς σ' άλλους μεν είναι ο Μαρκίων, σ' άλλους ο Μανιχαίος, σ' άλλους δε ο Άρειος, και σ' άλλους κάποιος άλλος αρχηγός αιρέσεως; Εάν δε και εμείς φέρομε το όνομα κάποιου, όμως όχι εκείνων που έγιναν αρχή της αιρέσεως, αλλά εκείνων που υπήρξαν προϊστάμενοι μας και κυβέρνησαν την Εκκλησία. Δεν έχουμε δασκάλους επάνω στη γη, μη γένοιτο! Ένα δάσκαλο έχουμε, εκείνον που βρίσκεται στους ουρανούς.

(Ι.ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΕΡΓΑ-ΕΠΕ, ΤΟΜΟΣ 16Α)