ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ (Τόμος Α'- συγγραφέας: Χ. Χαλκιάς)

 

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ
(τόμος Α') 

 Συγγραφέας: Χ. Χαλκιάς

Παραποιήσεις, κοπτοραψίματα, και αποκρύψεις
σε έργα Πατέρων της Εκκλησίας

    Αναφέρουμε τις διαστρεβλώσεις που προέρχονται ΜΟΝΟ από πηγές που παραθέτει o Χαλκιάς αναφορικά με πατερικά κείμενα, την Εκκλησιαστική Ιστορία του Στεφανίδη, και συνόδους, χωρίς να αναφερθώ στα όσα άλλα λέει ΧΩΡΙΣ ΠΗΓΕΣ ΑΡΧΕΓΟΝΕΣ, κατά της ιστορικής εκκλησίας. (Δήθεν αποστασία, χωρίς αρχέγονες πηγές, χωρίς αποδεικτικά).

Ειρηναίος ή Μοντανός;

Στην σελίδα 2, στην Γενική εισαγωγή παραθέτει ένα απόσπασμα από το Κατά Αιρέσεων, του Ειρηναίου της Λυών, κεφάλαιο 11, βιβλίο 3, παράγραφος 9.

Στο απόσπασμα, ο Ειρηναίος κάνει λόγο και μιλάει κάπως σκληρά για αυτούς που περιφρονούν τα πνευματικά, την προφητεία, και την δωρεά του Αγίου Πνεύματος. Θέλει  να προϊδεάσει τους αναγνώστες ότι ο Ειρηναίος δήθεν αναφέρεται εναντίων όλων όσων δεν δέχονται τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος. Όμως, ο Ειρηναίος αναφέρεται στις αιρέσεις της εποχής του που δεν δέχονταν ούτε τα αληθινά χαρίσματα, αλλά ούτε όλα τα αποστολικά γραπτά. Στις αιρέσεις που ισχυρίζονταν ότι είχαν την ζωντανή παρουσία του θεού (κάτι ανάλογο με τις σημερινές). Ανάλογες οι αναφορές και στην σελίδα 42.

O κ Χαλκιάς παραλείπει να αναφέρει ότι ο Ειρηναίος τα γράφει αυτά για τον Μοντανό και το μοντανιστικό κίνημα αλλά και για τον γνωστικό Βαλεντίνο. Σε αυτούς απευθύνεται.

Παραθέτω το απόσπασμα στα αγγλικά....

«Others, again (the Montanists), that they may set at nought the gift of the Spirit, which in the latter times has been, by the good pleasure of the Father, poured out upon the human race, do not admit that aspect [of the evangelical dispensation] presented by John's Gospel, in which the Lord promised that He would send the Paraclete; but set aside at once both the Gospel and the prophetic Spirit. Wretched men indeed! who wish to be pseudo-prophets, forsooth, but who set aside the gift of prophecy from the Church; acting like those (the Encratitæ) who, on account of such as come in hypocrisy, hold themselves aloof from the communion of the brethren. We must conclude, moreover, that these men (the Montanists) can not admit the Apostle Paul either. For, in his Epistle to the Corinthians, he speaks expressly of prophetical gifts, and recognises men and women prophesying in the Church....»

Ξέρετε γιατί δεν το αναφέρει ο Χαλκιάς; Γιατί αφενός αφιερώνει 10 σελίδες υπέρ του κινήματος αυτού (σελ 48-58), αλλά αφ ετέρου στην σελίδα 34 αναφέρει.. « Περί το 170 μ Χ εμφανίστηκε η πρώτη Αγιαστική- Χαρισματική κίνηση στην ιστορία της εκκλησίας και κυριολεκτικά συγκλόνισε την τότε Χριστιανική κοινότητα. Δεν είναι ακριβώς γνωστά η απαρχή, τα αίτια αλλά ακόμη και η μετέπειτα  εν γένει εξέλιξη της Μοντανιστικής κινήσεως, αλλά παραμένει γεγονός το ότι ήταν η πρώτη χαλαρά οργανωμένη αντίδραση στο γενικό παραστράτημα της εκκλησίας». (σελ 34).

Όμως, δεν γίνεται να υποστηρίζει τον Μοντανό και ταυτόχρονα τον Ειρηναίο. Για αυτό και δεν είπε παραπάνω σε ποιους αναφέρονταν ο Ειρηναίος, γιατί θα έρχονταν σε αντίθεση με αυτό που θέλει να περάσει.

Ο Χαλκιάς χρησιμοποιεί τα λόγια του Ειρηναίου (χωρίς να αναφέρει ότι τα λέει αυτά ο Ειρηναίος για τους Μοντανιστές!), αλλά δεν τονίζει το παράδειγμα του Ειρηναίου. Ο Ειρηναίος στο Κατά Αιρέσεων, Βιβλίο 5, 7.1-5, αναφέρει....  «Παρόμοια ακούμε επίσης πολλούς αδελφούς στην εκκλησία, οι οποίοι κατέχουν προφητικά χαρίσματα, και οι οποίοι μέσω του Πνεύματος μιλούν όλα τα είδη των γλωσσών, και φέρνουν στο φως τα κρυμμένα πράγματα των ανθρώπων προς γενικό όφελος, και διακηρύττουν τα μυστήρια του Θεού».    

Υπήρχαν πολλοί στην εκκλησία αλλά όχι όλοι που είχαν χαρίσματα. Στην εποχή του ήδη υπήρχε το Μοντανιστικό κίνημα στο οποίο ποτέ δεν προσχώρησε, αλλά έμεινε εντός της εκκλησίας.

Διδαχή των αποστόλων.....και όσα παραλείφτηκαν από τον συγγραφέα.

Παρακάτω, ο συγγραφέας αρχίζει να παραθέτει από πρωτοχριστιανικά κείμενα σχετικά με τα χαρίσματα.

Και ενώ σχολιάζει στην σελίδα 37 αυτά που αναφέρει η Διδαχή, δεν κάνει κανένα σχόλιο για αυτό που λέει ... «...λαβών δώσεις την απαρχήν τοις προφήταις· αυτοί γαρ εισίν οι αρχιερείς υμών». (Διδαχή 13, 3)

Ταύτιση των προφητών με τους αρχιερείς. Σαφέστατη αναφορά σε αρχιερείς ήδη από το 100-110 μ Χ.

     Τέλος, αναφερόμενος ο συγγραφέας στον αντίχριστο, και αφού αναφέρει ότι οι ψευδοπροφήτες τις έσχατες μέρες θα αυξηθούν, παραθέτει από την Διδαχή «...Τότε θα φανεί ο κοσμοπλάνος ως υιός του θεού και θα κάνει σημεία και τέρατα και η γη θα παραδοθεί στα χέρια του και θα κάνει αθέμιτα που δεν έγιναν απ αιώνος...», και δίνει την εντύπωση ότι η εκκλησία θα έχει φύγει με την αρπαγή. Δεν βάζει όμως και την συνέχεια... «Τότε ήξει η κτίσις των ανθρώπων εις πύρωσιν της δοκιμασίας, και σκανδαλιθήσονται πολλοί και απολούνται· οι δε υπομείναντες εν τη πιστει αυτών σωθήσονται υπ' αυτού του καταθέματος». (Διδαχή 16, 5).

Κάτι το οποίο έρχεται σε αντίθεση με την πίστη του συγγραφέα. Επομένως, όταν συμφωνούμε και επικαλούμαστε ένα συγκεκριμένο κείμενο, δεν είναι σωστό να κάνουμε επιλεκτική χρήση και επιλεκτικό σχολιασμό.

 Ιγνάτιος Αντιοχείας

    Ο συγγραφέας παραθέτει και από τον Ιγνάτιο. Σίγουρα ο Άγιος Ιγνάτιος ήταν άνθρωπος που είχε κοινωνία με το Πνεύμα του Θεού, για αυτό και λέγεται και θεοφόρος. Γιατί όμως ο συγγραφέας δεν λέει και τα άλλα που αναφέρει ο Ιγνάτιος;

Ο Ιγνάτιος ξεχωρίζει τον επίσκοπο από τον πρεσβύτερο. Συγκεκριμένα αναφέρει...

Προς Μαγνησιοίς, κεφάλαιο 6....

«....σας προτρέπω να φροντίσετε να κάνετε τα πάντα με ομόνοια Θεού, με προκαθήμενο τον επίσκοπο στην θέση του Θεού, τους πρεσβυτέρους στην θέση του συμβουλίου των αποστόλων και τους γλυκύτατους σε μένα διακόνους, που επιτελούν τη διακονία του Ιησού Χριστού, ο οποίος ήταν προ αιώνων μαζί με τον Πατέρα Του και στο τέλος φανερώθηκε».

Προς Τραλλιανούς, κεφάλαιο 3....

«Ομοίως όλοι πρέπει να σέβονται τους διακόνους, ωσάν τον Ιησού Χριστό, όπως και τον επίσκοπο, ο οποίος είναι  τύπος του Πατρός, τους δε πρεσβυτέρους ωσάν το συνέδριο του Θεού και ωσαν το σύνδεσμο των Αποστόλων. Χωρίς αυτούς δεν υπάρχει εκκλησία».

Προς Φιλαδελφοίς, κεφάλαιο 4

«Φροντίστε λοιπόν να συμμετέχετε σε μια ευχαριστία· διότι ένα είναι το σώμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού  και ένα ποτήρι που ενώνει με το αίμα Του· ένα θυσιαστήριο, όπως ένας επίσκοπος μαζί με το πρεσβυτέριο και τους διακόνους, τους ομοδούλους μου, ώστε ότι κάνετε, να το κάνετε όπως θέλει ο Θεός».

Αυτά όμως έρχονται σε αντίθεση με την πίστη του συγγραφέα, για αυτό και δεν τα έβαλε. Μήπως στα ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ λόγια, ο Ιγνάτιος παύει να είναι θεόπνευστος και πλήρης Πνεύματος;

Πολύκαρπος Σμύρνης ...και αποσιώπηση τιμής των ιερών λειψάνων του αγίου

     Σημαντική και η αναφορά σε ένα  ακόμα άγιο της εκκλησίας, στον Πολύκαρπο. Αναφέρει κάποιες πνευματικές εμπειρίες του αγίου˙ θέλοντας να μας παρουσιάσει τον άγιο μάρτυρα Πολύκαρπο ως γλωσσολαλούντα μας αναφέρει το εξής: «Ένα γράμμα από την εκκλησία της Σμύρνης, γνωστό ως το μαρτύριο του Πολυκάρπου, που γράφτηκε για να περιγράψει τι συνέβη στον πολυαγαπημένο τους επίσκοπο πριν καεί, υπαινίσσεται μια εμπειρία ομιλίας σε γλώσσες...». Πηγή και αυτού του ντοκουμέντου ο παγκοσμίως άγνωστος κύριος Μ. Κέσλεη, εκδόσεις CROSSROAD, NY 1981.

Ο συγγραφέας (που παραθέτει από το μαρτυρολόγιο του), ‘ξεχνά' να παραθέσει και τα επόμενα που έρχονται σε αντίθεση με την θρησκευτική του πίστη.

«Και έτσι εμείς, περισυλλέγοντας τα τιμιότερα και από πολύτιμους λίθους και δοκιμασμένα περισσότερο από χρυσάφι οστά του, τα αποθέσαμε όπου ήταν φυσικό. Συναθροιζόμενοι εκεί όσο μας είναι δυνατό με αγαλλίαση και χαρά, να δώσει ο Κύριος να γιορτάζουμε τη γενέθλια μέρα του μαρτυρίου, για να θυμόμαστε τη μνήμη αυτών που άθλησαν προηγουμένως και να σκούνται και προετοιμάζονται αυτοί που πρόκειται να αθλήσουν στο μέλλον» (Μαρτυρολόγιο Πολυκάρπου, 18, 2).

Αντιφάσεις του συγγραφέα αναφορικά με τον Ευσέβιο

     Ο συγγραφέας επικαλείται πολλές φορές ως έγκυρες (για αυτό και τις παραθέτει) τις μαρτυρίες του Ευσεβίου αναφορικά με τον Νάρκισσο και τον Αλέξανδρο (επίσκοποι Ιεροσολύμων), στην σελίδα 43 του βιβλίου του. Όμως στις αναφορές του Ευσεβίου κατά του μοντανιστικού κινήματος, ο Χαλκιάς δεν τον θεωρεί αξιόπιστο. Στην σελίδα 48 αναφέρει.... «Ο Ευσέβιος στην εκκλησιαστική του ιστορία κάνει ελάχιστες και γεμάτες προκατάληψη αναφορές για τον Μοντανό και το κίνημά του».

Δηλαδή, όταν θέλει παραθέτει από τον Ευσέβιο, και όταν δεν τον βολεύει δεν παραθέτει αλλά απαξιώνει τον Ευσέβιο.

Πέρα από την αντιφατικότητα, αξίζει να σημειωθεί ότι οι αναφορές του Ευσεβίου που δίνει, αφορούν  την εκκλησία. Δηλαδή, ο Νάρκισσος πχ, ήταν εντός της εκκλησίας αν και στην εποχή του υπήρχε και το κίνημα του Μοντανού. Οι οποίοι ποτέ δεν προσχώρησαν εκεί. Αυτά όμως δεν τα διευκρινίζει ο συγγραφέας.

Στην σελίδα 46, επιχειρεί να εξηγήσει γιατί δήθεν η χαρισματική ζωή εξουθενώθηκε στην μεταποστολική περίοδο, χωρίς να χρησιμοποιεί ούτε μια αρχέγονη πηγή για τους ισχυρισμούς του. Αυτό το κάνει γιατί οι επόμενες σελίδες είναι αφιερωμένες στον Μοντανό (σελ 28-58). Θέλει να πει δηλαδή, ότι ο Μοντανός έρχεται να αναβιώσει με το κίνημά του την χαρισματική ζωή της εκκλησίας (κάτι ανάλογο με τους πεντηκοστιανούς που εκπροσωπεί ο κ. Χαλκιάς).

Μοντανός. Επιλεκτική χρήση της εκκλησιαστικής ιστορίας του Στεφανίδη.

     Ο Χαλκιάς, προκειμένου να υπερασπιστεί το κίνημα αυτό, παραθέτει σκόρπια λόγια του Β. Στεφανίδη από το έργο του Εκκλησιαστική ιστορία. Με λίγα λόγια, αναφέρει (ότι λέει ο Στεφανίδης) ότι ο μοντανισμός δεν ήταν αίρεση, αλλά σχίσμα γιατί δεν έθιγε την δογματική διδασκαλία, ότι είχε τις χαρισματικές εκδηλώσεις του Αγίου Πνεύματος, και ότι ζούσαν αγίως.

Ο Στεφανίδης όμως δεν λέει ΜΟΝΟ αυτά. Αναφέρει ότι προφήτευαν την Δευτέρα παρουσία του Χριστού. Στην σελ 79 της εκκλησιαστικής ιστορίας, αναφέρει ο Στεφανίδης.. «Προεφήτευεν ως επικειμένην την δευτέραν Παρουσίαν του Χριστού...Εφόσον αντικείμενον της προφητείας ήτο η δευτέρα Παρουσία, αύτη δε επιστεύετο  επικειμένη, εθεωρείτο επικείμενο και το τέλος της μοντανιστικής προφητείας...Εφόσον όμως εβράδυνε η Δευτέρα παρουσία, εξηκολούθησε το προφητεύειν και μάλιστα μετά μεγαλυτέρας εκστάσεως, αλλά μικροτέρας εντάσεως, περισσότεροι μεν προφήται, μικρότερος δε ζήλος». (Σελ. 79)

Είναι λόγια του Στεφανίδη. Γιατί δεν τα παρουσιάζει ο Χαλκιάς; Διότι δεν τον συμφέρει να πει ότι ο Στεφανίδης αναφέρει τους ακολούθους του Μοντανού (εμμέσως πλην σαφώς) ως ψευδοπροφήτες. Το αστείο είναι ότι παρακάτω ο Χαλκιάς σε επόμενα κεφάλαια, αναφέρει για τα χαρίσματα που εξασκούσαν οι μοναχοί. Αφενός δεν πιστεύει στον μοναχισμό, αφετέρου αποδεικνύει ότι τα γνήσια χαρίσματα λειτουργούσαν εντός της εκκλησίας (γιατί και οι μοναχοί στην μια εκκλησία του Χριστού ανήκαν), ερχόμενος σε αντίθεση με όσα προσπάθησε να πει για εξουθένωση των χαρισμάτων από την εκκλησία.

Όμως ο Στεφανίδης δεν σταματά εδώ. Συνεχίζει... « Οι Μοντανισταί είχον την γενικήν ιερωσύνη, όλοι ήσαν ιερείς.... αλλά βραδύτερον, τουλάχιστον εν τη ανατολή, απέκτησαν ειδική ιεροσύνη, ομοία προς την της εκκλησίας, περιλαμβάνουσαν όμως άνδρας και γυναίκας». (σελ. 80) Αφενός, δέχεται ότι η εκκλησία είχε ειδική ιεροσύνη (αντίθετο από τα πιστεύω του Χαλκιά) και από την άλλη οι μοντανιστές είχαν γυναίκες ιερείς, κατά παράβαση του ευαγγελίου.

Στην σελίδα 80 , αναφέρει ο Στεφανίδης ότι το βάπτισμα το τελούσαν στο όνομα του Πατρός, του Υιού , και του Μοντανού και της Πρισκίλης!! Και το παίρνει αυτό ο Στεφανίδης από τον πρώτο κανόνα του Μ Βασιλείου.

Ούτε αυτό αναφέρει ο Χαλκιάς όμως. Είναι από το ίδιο το έργο του Στεφανίδη από όπου παραθέτει. Μιλάμε για εντελώς επιλεκτική χρήση των πηγών από μέρους Χαλκιά. Αφού θεωρεί τον Στεφανίδη αξιόπιστο (που σαφώς είναι), γιατί δεν θεωρεί αξιόπιστα και αυτά που αναφέρει εδώ;

Και το κερασάκι στην τούρτα...Οι Μοντανιστές είχαν δική τους Βίβλο, κατά τον Στεφανίδη!!

«Τα λόγια των Μοντανιστών προφητών συνελέγησαν και απετέλεσαν ιδιαιτέραν Αγ. Γραφή, ανωτέραν των Ευαγγελίων , ως ούσαν τρίτην και τελειοτέραν περίοδο της θείας αποκαλύψεως». (σελ.81)

Αυτοί είναι οι ‘'αναμορφωτές'' της εκκλησίας. Ψευδοπροφήτες και με δικές τους διδασκαλίες. Ανάλογο με τους σημερινούς πεντηκοστιανούς που βάλθηκε ο Χαλκιάς να υπερασπιστεί.

Όποιος θέλει, μπορεί να διαβάσει περισσότερα στην ιστορία του Στεφανίδη αναφορικά με τον Μοντανό. Να τα λέμε όλα κ Χαλκιά.

Χρυσόστομος

     Στην αρχή του τρίτου κεφαλαίου, παραθέτει ως εισαγωγή από τον Ιωάννη τον Χρυσόστομο αναφέροντας.... «Ακούω συχνά ότι πολλοί λέγουν, γιατί σήμερα δεν μιλάμε γλώσσες, όπως την εποχή των αποστόλων; Το όλο θέμα είναι πολύ σκοτεινό'' (Ομιλία 29^η - Α Κορινθίους)

Και σταματά εκεί, θέλοντας να δείξει ότι ο Χρυσόστομος αν και άγιος και γνώστης του ευαγγελίου, ήταν ο καημένος σε άγνοια και δεν ήξερε για τις γλώσσες.

Ο Χρυσόστομος μόνο σε άγνοια δεν ήταν. Διότι ο ίδιος ο Χρυσόστομος  εξηγεί στην Α'  ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΓΙΑΝ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΝ Ομιλίαν...

«Για ποιο λόγο λοιπόν, λένε, δεν γίνονται τώρα πια σημεία θαυμαστά; Εδώ, προσέξτε με με μεγάλη προσοχή, γιατί από πολλούς το ακούω αυτό, και συνεχώς και πάντα το ψάχνουν: για ποιο λόγο τότε όλοι οι βαπτιζόμενοι μιλάγανε με γλώσσες, ενώ τώρα πια όχι; Ας μάθουμε πρώτα τι είναι η γλωσσολαλία και τότε θα μιλήσουμε και για την αιτία.

Τι είναι, λοιπόν, το ‘΄γλώσσαις λαλείν''; Όποιος βαπτιζόταν αμέσως μπορούσε να μιλάει με την γλώσσα των Ινδών, με την μιλιά των Περσών, με των Σκυθών, με των Θρακών και ένας άνθρωπος να μιλά πολλές γλώσσες. Και αυτοί, πάντως, οι σημερινοί χριστιανοί, αν ήσαν τότε  βαπτιζόμενοι, θα τους άκουγες αμέσως μετά το βάπτισμά τους να μιλάνε σε διαφορετικές γλώσσες.....Για ποιο λόγο λοιπόν, ανακλήθηκε και εξαφανίστηκε από τους ανθρώπους τώρα αυτό το χάρισμα;

Όχι δεν μας περιφρόνησε ο Θεός, αντίθετα, μας αποδίδει πολύ μεγάλη τιμή! Πώς γίνεται αυτό; Εγώ θα σας πω: Οι άνθρωποι τότε ήταν πιο ανόητοι, διότι μόλις απηλλάγησαν από την λατρεία των ειδώλων και το μυαλό τους ήταν ακόμη πιο παχύ και πιο αναίσθητο. Είχαν μεγάλη αδυναμία στα σωματικά και παραδίδονταν σ' αυτά και καθόλου δεν γνώριζαν τι ακριβώς είναι η νοητή και αόρατη χάρις, η οποία γίνεται αντιληπτή μόνο με την πίστη. Γι' αυτόν τον λόγο γίνονταν υπερφυσικά σημεία. Διότι άλλα από τα πνευματικά χαρίσματα είναι αόρατα και κατανοούνται μόνο με την πίστη και άλλα παρουσιάζουν κι ένα αισθητό σημάδι για να καταλάβουν κάτι οι άπιστοι..... Εγώ λοιπόν τώρα δεν έχω ανάγκη από υπερφυσικά σημεία. Γιατί; Διότι έμαθα να πιστεύω στον Δεσπότη Χριστό και χωρίς να μου δώση υπερφυσικό σημείο. Εκείνος βέβαια πού απιστεί, χρειάζεται ενέχυρο, ενώ εγώ πού πιστεύω δεν έχω ανάγκη ούτε από ενέχυρο ούτε από υπερφυσικό σημείο. Γνωρίζω ότι καθαρίσθηκα από τις αμαρτίες, και χωρίς να γλωσσολαλήσω. Εκείνοι όμως τότε δεν επίστευαν, εάν δεν τους εδίδετο υπερφυσικό σημείο.

Διαστρέβλωση του Στεφανίδη στο θέμα

της υποταγής του μοναχισμού στην εκκλησία. 

Απόκρυψη στοιχείων από το ίδιο έργο του Στεφανίδη.

Ο Χαλκιάς στην σελίδα 74 παραθέτει από τον Στεφανίδη.... «Η εκκλησία δεν περιορίστηκε να καταδικάσει τις αντιεκκλησιαστικές τάσεις των μοναχών (480-543), αλλά φρόντισε να χαλιναγωγήσει και να υποτάξει όλο τον μοναχικό βίο, ο οποίος ήτο μεγάλη, σπουδαία και επικίνδυνη δύναμη».

Ωστόσο, ανοίγοντας κανείς την Εκκλησιαστική Ιστορία του Στεφανίδη, στην σελίδα που παραπέμπει ο Χαλκιάς, θα διαβάσει.... «Η εκκλησία δεν περιωρίσθη να καταδικάσει τας αντιεκκλησιαστικάς τάσεις μονάχων ΤΙΝΩΝ, αλλ' φρόντισε να χαλιναγώγηση και να υπόταξη όλον τον μοναχικόν βίον, ο οποίος ήτο τόσον μεγάλη, σπουδαία και επικίνδυνος δύναμις». (Εκκλησιαστική Ιστορία Στεφανίδη σελ 160).

Δηλαδή τι θέλει να πει ο Χαλκιάς και τι ο Στεφανίδης; Ο Χαλκιάς θέλει να δείξει ότι δήθεν το μοναχικό κίνημα υποτάχθηκε στην εκκλησία (που τότε ήταν σε αποστασία κατά τον συγγραφέα, αν και δεν το αποδεικνύει πουθενά) και ότι όλοι οι μοναχοί ήταν ενάντια στην εκκλησία. Όμως ο Στεφανίδης δεν λέει αυτό. Μιλάει για ΤΙΝΕΣ μοναχούς και όχι ΟΛΟΥΣ, όπως θα βόλευε τον κ Χαλκιά. Εξ αιτίας λοιπόν ΚΑΠΟΙΩΝ μοναχών που μέσα στον ζήλο τους είχαν ξεφύγει από την ορθή πίστη λόγο των ενθουσιαστικών τάσεων, αναγκάστηκε η εκκλησία να διαφυλάξει και  τους λοιπούς μοναχούς.

Ποιες ήταν οι αντιεκκλησιαστικές τάσεις ΚΑΠΟΙΩΝ μοναχών; Αναφέρει ο Στεφανίδης... «Όπου αι ενθουσιαστικαί τάσεις ενισχύθηκαν, έφθασαν εις σύγκρουσιν προς τον κλήρο και την Εκκλησίαν. Τοιούτο παράδειγμα αποτέλουν οι περί τον Ευστάθιον, ο οποίος εκ Σεβαστείας καταγόμενος και ήδη πρεσβύτερος είχεν εισάξει εξ Αιγυπτίου τον μοναχικόν βίον εις τας βορειοανατολικάς επαρχίας της Μικράς Ασίας. Ούτοι εφρόνουν ΟΤΙ Ο ΓΑΜΟΣ και η ΚΡΕΟΦΑΓΙΑ καθιστά αδύνατον την σωτηρίαν. Ήθελον να επιβάλωσιν τον μοναχικόν βίον εις όλους τους χριστιανούς...απέκρουον τον έγγαμον κλήρον  και τα υπ' αυτού τελούμενα μυστήρια....συνήρχοντο εις ιδιαιτέρας θρησκευτικάς συναθροίσεις....κατέκρινον τας προς τιμήν των μαρτύρων εκκλησιαστικάς συναθροίσεις...» (σελ 157-158)

Ουσιαστικά, για αιρετικούς επρόκειτο!! Σας θυμίζει κάτι η διδασκαλία αυτή; Ας πάμε να δούμε τι γράφει ο Παύλος στον Τιμόθεο... «Το δε Πνεύμα ρητώς λέγει ότι εν υστέροις καιροίς θέλουσιν αποστατήσει τινές από της πίστεως, προσέχοντες εις πνεύματα πλάνης και εις διδασκαλίας δαιμονίων, διά της υποκρίσεως ψευδολόγων, εχόντων την εαυτών συνείδησιν κεκαυτηριασμένην, εμποδιζόντων τον γάμον, προσταζόντων αποχήν βρωμάτων, (Α Τιμοθέου 4, 1-3)

Να σε ποιους εκπληρώνονται αυτά που αναφέρει ο Παύλος. Να γιατί η εκκλησία ήταν επιφυλακτική σε τέτοιους ΑΠΟΣΤΑΤΕΣ. Προκειμένου λοιπόν να διαφυλάξει τους πιστούς, εισήλθε σε τέτοια μέτρα. Και όχι για να υποτάξει και καταπνίξει τις χαρισματικές εκδηλώσεις, όπως ψευδώς θέλει να περάσει ο Χαλκιάς. Ο οποίος δεν αναφέρει τίποτα από τα παραπάνω στο έργο του, αλλά παρακάτω κατακρίνει και την σύνοδο της Γάγγρας που καταδίκασε αυτές τις αποστατικές θέσεις για το καλό των πιστών. Παρακάτω θα μιλήσουμε και για αυτό.

Η  εν Γάγγρα σύνοδος το 342

Ο κ Χαλκιάς, στην σελίδα 74 αναφέρει.... «Το 342 μ Χ η εν Γάγγρα σύνοδος κατεδίκασε τους περί τον Ευστάθιον (σεβασθείσα παραδόξως τον ίδιο που ήταν επίσκοπος Σεβαστείας, και οπαδός και φίλος του Βασιλείου Καισαρείας), διότι τόλμησε να πει ότι όλοι οι ειλικρινείς χριστιανοί  έπρεπε να είχαν φύγει στην έρημο, και απέρριπτε τα αυτόματα δήθεν λειτουργικά μυστήρια μέσω ειδικής τάξης ιερέων».

Ο Στεφανίδης αναφέρει ότι ναι μεν ήταν φίλοι ο Ευστάθιος με τον Βασίλειο αλλά μετά.. « ένεκα δογματικών διαφορών, εχωρίσθησαν και επολέμησαν αλλήλους». (σελ 161 Εκκλησιαστική Ιστορία Στεφανίδη). Ο Ευστάθιος με αυτά που δίδασκε, έπεσε σε αίρεση. Ο Βασίλειος αυτήν την αίρεση πολέμησε ως γνήσιος μαχητής του Χριστού.

Συνεχίζει ο Στεφανίδης και που ο Χαλκιάς δεν παραθέτει.... «Ο Ευστάθιος, αρχαίος μαθητής του Αρείου εν Αλεξανδρεία, παρουσιάσθη ως πνευματομάχος».  (σελ 161).

 Ο Χαλκιάς, αφού παραθέτει κάποια πράγματα από Στεφανίδη, σημαίνει ότι τα έχει διαβάσει και τα ξέρει. Όμως αποκρύπτει πλήθος στοιχείων (όπως δείξαμε), με σκοπό να δείξει ότι κακώς έπραξε η σύνοδος της Γάγγρας, ενώ καταδίκασε ακριβώς αυτά που είπαμε παραπάνω.

Οι Πατέρες και τα ...χαρίσματα

     Παρακάτω, σελίδες 94-112, αναφέρεται σε Πατέρες που δέχονταν τα χαρίσματα (σαν να μην τα δεχόμαστε εμείς) αλλά ‘'ξεχνά'' να αναφέρει ότι ΟΛΟΙ αυτοί ανήκαν στην εκκλησία του Χριστού και ότι δεν παρασύρθηκαν στις διάφορες αιρέσεις των ψευδοχαρισματικών που υπήρχαν και τότε. Και ότι ήταν άνθρωποι που είχαν ιεροσύνη και δέχονταν ακριβώς όλες τις πρακτικές που κάνει και σήμερα η ορθόδοξη εκκλησία. Αφού τους επικαλείται ο κ Χαλκιάς, γιατί δε δέχεται και την υπόλοιπη διδασκαλία τους; Βλέπουμε πάλι επιλεκτική χρήση πηγών από μέρους Χαλκιά.

     Στην συνέχεια του έργου του, ο Χαλκιάς συνεχίζει να μιλάει για διάφορες αιρετικές ομάδες και να αναφέρει  την Ανατολική εκκλησία ως ‘'αποστατημένη'', χωρίς να χρησιμοποιεί καμία αρχέγονη πηγή.

Πεντηκοστιανές Εκκλησίες

Πάμε προς το τέλος του βιβλίου όπου ο Πεντηκοστιανός κ Χαλκιάς παρουσιάζει τις πεντηκοστιανές εκκλησίες. Έχει ενδιαφέρον να δούμε τι λέει ένας Πεντηκοστιανός .....για τους Πεντηκοστιανούς!!

Πεντηκοστιανοί (ακραίοι Προτεστάντες) vs Συντηρητικοί Προτεστάντες.

«Την πρώτη επίθεση, από θρησκευτικής πλευράς, ξεκίνησαν οι Αγιαστές, καθώς οι Πεντηκοστιανοί προήλθαν από τις τάξεις τους, και ακολούθησαν οι συντηρητικοί Ευαγγελικοί Προτεστάντες, ‘'Αυτοί παίρνοντας ένα ψευδοβιβλικό στυλ επιτέθηκαν αποκαλώντας τους ωμά ‘'διαφθορείς, απατεώνες, ψεύτες, λύκους που κλέβουν με ένδυμα προβάτου.....». (σελ 541)

Η ‘'ενότητα'' των πεντηκοστιανών.

Περισσότερα, αναφορικά με την διδασκαλία των διάφορων πεντηκοστιανών συνάξεων, αναφέρει ο κ Χαλκιάς στο έργο Παγκόσμια Πεντηκοστή β τόμος. Εμείς θα αρκεστούμε στον αριθμό των ομάδων που οδηγούνται από το πνεύμα το άγιο (υποτίθεται), μην ξεχνώντας ότι κάθε ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ πρεσβεύει και ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ. Είναι δυνατό το Άγιο Πνεύμα να οδηγεί σε πολυδιάσπαση τους ‘'αναγεννημένους'' ανθρώπους;

6 διαφορετικές ομάδες  ‘'Αποστολικής Πίστης''

2 διαφορετικές ομάδες  ‘'Εκκλησίες του Θεού εν Χριστώ''

8 ομάδες διαφορετικές  ‘'Εκκλησίες του Θεού''

6 διαφορετικές ομάδες  ‘'Αγιασμένες Πεντηκοστιανές Εκκλησίες''

1 ομάδα ‘'Οι συνάξεις του Θεού''

9 διαφορετικές ομάδες ‘'Πεντηκοστιανές εκκλησίες ονόματος Ιησού'' ( οι λεγόμενοι Jesus Name,  Αντιτριαδικοί πεντηκοστιανοί).

2 διαφορετικές ομάδες ‘'Εκκλησίες του τετραγωνικού ευαγγελίου''   (σελ 557-644)

    Θυμηθείτε πως κάθε ομάδα διασπάται συνεχώς σε επί μέρους ‘'εκκλησίες''.

Ξέρετε πως δικαιολογεί όλα αυτά ο κ Χαλκιάς; Αναφέρει στην σελίδα 606.. «Το σχίσμα πολλούς σκανδάλισε, πολλούς έφερε εις αδιαφορία, πολλούς σε δισταγμό, τους πάντες σε λύπη και η διάστασις συνεχίζεται επίπονος...» (Κλήμης Α, Α Κορινθίους, 46, 9)

Επικαλείται πατερικό χωρίο για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα.

Ο Κλήμης ΔΕΝ αναφέρεται σε θέματα διδασκαλίας ούτε αναφέρει ότι ο ένας θεώρει τον άλλο αιρετικό, όπως συμβαίνει στο Πεντηκοστιανό κίνημα. Ο άγιος Κλήμης αναφέρεται στα σχίσματα ΤΗΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ στην Κόρινθο, όπου κάποιοι πρωτοστάτες αμφισβητούσαν τους λειτουργούς και ήθελαν την αντικατάσταση τους με άλλους της αρεσκείας τους για να τους κάνουν τα χατίρια. Καμία σχέση επομένως.

     Παρακάτω αναφέρει ο Χαλκιάς.... « Το πάθος γέννησε φυσιολογικά την έλλειψη της ανοχής απέναντι στους άλλους, την πεποίθηση της απόλυτης ορθοτόμησης και την υπεροψία. Χθεσινοί αδελφοί έγιναν ξαφνικά ‘'αιρετικοί'' και ακολούθησαν ακρότητες...» (σελ 606)

     Στην σελίδα 646, ο Χαλκιάς αναφέρει κάτι αντιφατικό που προσβάλει την νοημοσύνη του αναγνώστη... «Ουδεμία συγκροτημένη Πεντηκοστιανή εκκλησία βρίσκεται σε αίρεση, πέρα από  προσωπικά σχίσματα, ετεροδιδασκαλίες και ψευτοδιδασκαλίες που προέρχονται από άγνοια των Ελληνικών κειμένων, φανατισμούς και υπερσυναισθηματισμό, που όμως είναι αναπόφευκτα στην δυναμική ενός Ενθουσιαστικού κινήματος...» .

Παραδέχεται ότι δεν υπάρχει καμία αίρεση , αλλά υπάρχουν ψευτοδιδασκαλίες σε διάφορες αποχρώσεις αυτού του κινήματος!! Η ψευτοδιδασκαλία τι είναι δηλαδή; Οι Jesus only που είναι αντιτριαδικοί και έχουν και αυτοί το Άγιο Πνεύμα τι είναι; Δεν είναι αιρετικοί;

Ανακεφαλαιώνοντας, ο κ. Χαλκιάς ισχυρίζεται ότι η εκκλησία αποστάτησε, χωρίς να δίνει ΑΡΧΕΓΟΝΕΣ ΠΗΓΕΣ, αποκρύπτει στοιχεία από πηγές που δείχνει να εμπιστεύεται (πχ Στεφανίδης), και κάνει επιλεκτική χρήση πατερικών έργων (αποκόπτοντας τα εδάφια από το σύνολο).

Στέλιος

Βιβλιογραφία

Εκκλησιαστική Ιστορία Στεφανίδη, έκτη έκδοση

Αποστολικοί Πατέρες Χ. Κρικώνη

Βιβλιοθήκη Ελλήνων Πατέρων τόμος 5

Παγκόσμια Πεντηκοστή , τόμος Α

Το κείμενο του Ειρηναίου στα αγγλικά είναι από την ιστοσελίδα http://www.ccel.org/ccel/schaff/anf01.ix.iv.xii.html

Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον www.egolpion.com