Μετενσάρκωση Μία ακόμα διδαχή τού όφεως

Μετενσάρκωση
Μία ακόμα διδαχή τού όφεως

Πρωτοπρεσβυτέρου π. Βασιλείου Α. Γεωργοπούλου ( M.Th.)

 Περιοδ. «Εφημέριος», Μάιος 2005

    ΜΙΑ από τις πιο διαδεδομένες ιδέες τού αντίχριστου κινήματος της «Νέας Εποχής» (New Age) που προβάλλεται κατά τρόπο συστηματικό από την τηλεόραση και τα ποικίλα κοσμικά περιοδικά σχετικά με τη μετά θάνατον ζωή, είναι η πλάνη της Μετενσάρκωσης.

Σε δημοσκόπηση που δημοσιεύθηκε σ εβδομαδιαίο περιοδικό, ένθετο μεγάλης αθηναϊκής εφημερίδας (ΝΕΑ. Ταχυδρόμος. Αρ. 264/ 19.3.2005) αναφέρεται συν τοις άλλοις, ότι το 33% των Ελλήνων αποδέχεται την αντιχριστιανική ιδέα της Μετενσάρκωσης. Το εν λόγω ποσοστό αναδεικνύει για μια ακόμα φορά το μεγάλο έλλειμμα επαρκούς κατήχησης και γνώσης της Ορθόδοξης πίστης μας που παρατηρείται στους χριστιανούς μας, με φυσική συνέπεια, οι νεοεποχίτικες και αντιχριστιανικές αντιλήψεις να διαβρώνουν σιγά-σιγά, ύπουλα και μεθοδευμένα το φρόνημα των Ορθοδόξων.

1. Τι είναι Μετενσάρκωση

ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ είναι η πλανεμένη θεωρία της ενσάρκωσης της ψυχής τού ανθρώπου σε διαδοχικά ανθρώπινα σώματα, στα οποία γεννιέται εκ νέου, με σκοπό να πετύχει ή τον εξαγνισμό της ή την τιμωρία της ή την κάθαρσή της ή τον ύψιστο βαθμό της ανέλιξής της. Η διαδοχή των ενσαρκώσεων σταματά όταν η ψυχή φτάσει στο τέλος της εξέλιξής της. Η μόνη διαφορά Μετενσάρκωσης και Μετεμψύχωσης είναι ότι κατά την Μετεμψύχωση η ψυχή ενός νεκρού ανθρώπου μπορεί να μεταβεί ακόμα και στο σώμα ενός ζώου ή και σ ένα φυτό.

2. Η Μετενσάρκωση είναι αντίληψη προ-, εξω- και αντι-χριστιανική

Η ΠΛΑΝΗ της Μετανσάρκωσης είναι αντίληψη και θρησκευτική δοξασία τού μεταπτωτικού ανθρώπου. Ο μεταπτωτικός άνθρωπος φαντάστηκε ως απάντηση στο πρόβλημα τού κακού και της υπέρβασης τού θανάτου την ιδέα της Μετενσάρκωσης. Έτσι βλέπουμε π.χ στον αρχαίο Ελληνικό χώρο να αποδέχονται τη Μετανσάρκωση οι Ορφικοί, ο Πυθαγόρας, ο Εμπεδοκλής, ο Πλάτωνας κ.ά. Μάλιστα κατά τον Ηρόδοτο (Βιβλ.2, 123) ο Πυθαγόρας είχε δανειστεί την εν λόγω δοξασία από τους Αιγυπτίους. Αντιθέτως ο Ξενοφάνης (Diels, απ.7) κοροϊδεύει την διδασκαλία του Πυθαγόρα για τη Μετεμψύχωση. Η ιδέα της Μετενσάρκωσης κατέχει επίσης μια καίριας σπουδαιότητας θέση στο λαβυρινθώδες θρησκευτικό μόρφωμα τού Ινδουισμού αλλά και τού Βουδισμού.

Στον Ινδουισμό, το είδος και ο χαρακτήρας της επόμενης Μετενσάρκωσης εξαρτάται και καθορίζεται από την προηγούμενη ζωή. Στο Βουδισμό σωτηρία θεωρείται η απελευθέρωση από τον κύκλο των Μετενσαρκώσεων που επιτυγχάνεται με την εκμηδένιση της προσωπικότητας (Βλ. Kompaktlexikon Religionen, [Hrsg: Rudiger Hauth], 1998, σελ.291-292. H.Gasper- J. Mueller- F. Calentin, Lexikon der Sekten, Sondergruppen und Weltanschauungen, 2001 7, σελ.886-888).

Ο αντιχριστιανικός χαρακτήρας είναι εμφανής όχι μόνο ως προς το περιεχόμενό της καθ εαυτό, αλλά και ως προς τις περί ανθρώπου, κόσμου και κακού προϋποθέσεις και διαστάσεις της. Κατ εξοχήν όμως γιατί προσκρούει και αντιτίθεται στο μυστήριο της εν Χριστώ σωτηρίας, ελευθερίας και ελπίδας τού ανθρώπου.

3. Ποιοί αποδέχονται σήμερα τη Μετενσάρκωση

ΣΤΑ ΑΡΧΑΙΑ χρόνια οι περί Μετανσάρκωσης αντιλήψεις βρήκαν θέση και εκφράστηκαν ως διδασκαλίες ακραίων αντιχριστιανικών αιρέσεων όπως οι Γνωστικοί (Ιππολύτου, Έλεγχος Ζ, 32) και οι Μανιχαίοι (Επιφανίου, Πανάριον. Αίρεση 66,9). Σήμερα, η Μετενσάρκωση εκτός από Ινδουιστική και Βουδιστική διδασκαλία αποτελεί διδασκαλία των αποκρυφιστικών συστημάτων της Θεοσοφίας και της Ανθρωποσοφίας (Panorama derneuen Religiositat, 2001, σελ. 327-329).

Είναι επίσης διδασκαλία διαφόρων παραθρησκευτικών και αποκρυφιστικών οργανώσεων, πνευματιστικών ομάδων και γκουρουϊστικών κινήσεων. Κατ εξοχήν όμως αποτελεί κεντρική διδασκαλία τού αντίχριστου κινήματος της «Νέας Εποχής» (New Age) σε όλες τις εκφάνσεις του (βλ. A. Fincke- Matthias Pohlmann, Kompass
Sekten und religiose Waltanschauungen. Ein Lexikon, 2004, σελ. 170. Handbuch Religiose Gemeinschaften und Weltanschauungen, [Hrsg H. Reller, H. Krech,M. Kleiminger] 2005 5, σελ. 711).

4. Η Μετενσάρκωση και η τεχνική της «ανάδρομης ύπνωσης»

Η «Ανάδρομη Ύπνωση» είναι μια τεχνική ύπνωσης πολλαπλώς αμφισβητήσιμη ως προς την αξιοπιστία της και τις δυνατότητές της. Η αναξιοπιστία της κατά τους ειδικούς έγκειται συν τοις άλλοις και στο γεγονός, ότι επιθυμίες, φόβοι, η υποβολή ιδεών, φαντασιώσεις κ.ά. παρουσιάζονται ως δήθεν βιωμένα γεγονότα στο παρελθόν. Αυτή, λοιπόν, η πρακτική υπνωτισμού παρουσιάζεται από τους θιασώτες της Μετενσάρκωσης ως δήθεν «επιστημονική μέθοδος» που αποδεικνύει ως πραγματικότητα την δοξασία της Μετενσάρκωσης. Πολλές φορές επίσης, αντί για ύπνωση χρησιμοποιείται η λεγόμενη αυθόρμητη αναδρομή. Αποδεικνύουν αυτές οι πρακτικές τη δυνατότητα όμως Μετενσάρκωσης; Αναμφιβόλως όχι. Αντιθέτως, οι πρακτικές αυτές αναδεικνύουν την παρουσία τού αποκρυφιστικού και δαιμονικού στοιχείου στο θέμα της Μετενσάρκωσης. Τούτο μαρτυρείται σαφώς, γιατί πολλά από τα περιγραφόμενα ως δήθεν εμπειρίες αναδρομών σε προηγούμενες ζωές είτε μέσω ύπνωσης, είτε αυθόρμητα, καταγράφονται και ως εμπειρίες σε άλλες αποκρυφιστικές πρακτικές, όπως στον πνευματισμό ή και σε περιπτώσεις δαιμονοκατοχής. Εν προκειμένω θα αναφερθούμε στην πολύ γνωστή εργασία του καθηγητού στο Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια Ιαν Στήβενσον για τη Μετεσνάρκωση (βλ. Twenty Cases Supportive of Reincarnation, Charlottesville Virginia USA 1966. Πρβλ. Panorama der neuen Religiositat 2001, σελ. 323). Στις πάρα πολλές περιπτώσεις που μελέτησε μέσω της αυθόρμητης αναδρομής ο ίδιος δεν απέκλεισε κάποιες περιπτώσεις δαιμονικής κατάληψης (π.χ. σελ. 48, 345). Η επιβεβαίωση για την παρουσία δαιμονικού στοιχείου στο θέμα της Μετενσάρκωσης στις περιπτώσεις που μελέτησε ο Ιαν Στήβενσον δεν άργησε να έλθει.

Δύο χρόνια αργότερα ένας παραδοσιακός Ινδουιστής δάσκαλος σε ανοικτή επιστολή που απηύθυνε στον Στήβενσον τού έγραφε ότι καμία απολύτως από τις περιπτώσεις που είχε καταγράψει δεν ήταν περίπτωση Μετενσάρκωσης, αλλά ήταν περιπτώσεις κατάληψης από πνεύματα (βλ.M. C. Aldrecht, Μετενσάρκωση, 2004. σελ. 163 Πρβλ. Πρωτ. Α. Αλεβιζοπούλου, μετενσάρκωση ή Ανάσταση; 1992, σελ. 49. Seraphim Rose, Η Ψυχή μετά το θάνατο 2003 2, σελ. 200).

5. Μία τελική επισήμανση

ΘΑ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΟΥΜΕ την αναφορά μας στο θέμα της Μετενσάρκωσης με μια εξόχως ρεαλιστική επισήμανση τού Μ. Βασιλείου από τις Ομιλίες του στην Εξαήμερο. Αναφέρει λοιπόν ο ιερός Πατέρας για το ίδιο θέμα: «Διώξε μακριά τις φλυαρίες των σοβαρών φιλοσόφων, που δεν ντρέπονται να υποστηρίζουν, ότι οι ψυχές τους και οι σκυλίσιες ψυχές είναι ομοειδείς μεταξύ τους, που λέγουν ότι οι ίδιοι υπήρξαν κάποτε και γυναίκες και θάμνοι και ψάρια θαλασσινά. Εγώ δε δεν λέγω ότι υπήρξαν ποτέ ψάρια· το λέγω όμως και το υποστηρίζω, ότι, όταν έγραφαν αυτά τα πράγματα ήταν αλογώτεροι και από τα ψάρια» (Ομιλία 8,2).