Η Θεία Κοινωνία και η φυματίωση

Η Θεία Κοινωνία και η φυματίωση

 Αρχιμανδρίτου Δανιήλ Γούβαλη

Από το βιβλίο:

Η ΕΚΠΛΗΞΙΣ ΤΟΥ ΥΠΕΡΦΥΣΙΚΟΥ

 Το 1935 χτίσθηκε κοντά στην Αγιάσο της Λέσβου μεγάλο σανατόριο για φυματικούς βαρείας μορφής. Χτίσθηκε με πρωτοβουλία της Εκκλησίας. Κάθε Σάββατο οι τέσσερις ιερείς της Αγιάσου, με την σειρά, ανέβαιναν εκεί, για να λειτουργήσουν και να κοινωνήσουν τούς φυματικούς.

  Ορισμένοι άπιστοι ή ολιγόπιστοι διατείνονταν ότι οι ιερείς αυτοί γρήγορα θα κολλούσαν φυματίωση. Ως γνωστόν, αφού οι ιερείς με την αγία λαβίδα (δηλ. το κουτάλι) κοινωνήσουν τούς Χριστιανούς, στο τέλος ό,τι μείνει στο Άγιο Ποτήριο το τρώνε και το πίνουν, χρησιμοποιώντας φυσικά την ίδια αγία λαβίδα.

  Λοιπόν, οι τέσσερις ιερείς της Αγιάσου πού κοινωνούσαν τούς φυματικούς, όχι μόνον δεν κόλλησαν φυματίωση, όχι μόνον δεν αρρώστησαν, αλλά και την υγεία τους είχαν, και μακροημέρευσαν και έφθασαν στα 85 και στα 90 χρόνια!

  Κι εγώ έχω κάνει Θ. Λειτουργία, όπου κοινώνησαν κάποια πρόσωπα πού έπασχαν από έιτζ. Το γνώριζα. Φυσικά δεν έπαθα τίποτε.

 Είχα διαβάσει σε κείμενο του Ιωσήφ Βρυεννίου, μιας μεγάλης προσωπικότητος του Βυζαντίου (14^ος-15^ος αι.), ότι η αληθινή θρησκεία ξεχωρίζει από τις άλλες στο εξής θέμα: Σ' αυτήν γίνονται πράγματα πού είναι αδύνατο να συμβούν σε άλλη. Αλήθεια, σε ποιά θρησκεία, σε ποιό δόγμα προσφέρεται η ιερά τροφή η πόσις σε πολυάριθμα άτομα, με το ίδιο ποτήριο και με την ίδια λαβίδα;

Εδώ ομολογουμένως έχουμε περάσει τα σύνορα και έχουμε εισχωρήσει βαθειά στον χώρο του υπερφυσικού. Ζούμε μέσα στο θαύμα. Ένα θαύμα πού επαναλαμβάνεται επί αιώνες.